De laatste tweets

R.K.S.V. RODA '23

Noorddammerweg 48c
1187 ZT Amstelveen
020 - 6451835
E-mailadressen

De voorbereiding van de O11-1

Van klein bier naar kleine passjes

De staat van O11-1

De O11-1 is een kleine maand bezig en dus is het nu, zo na de oefen- en bekercampagne een mooi moment om een tussenbalans op te maken. Na een verschroeiend hete zomer begon de flink vernieuwde O11-1 nog voor het begin van het schooljaar (en voor het sluiten van de transfermarkt) aan het seizoen 2018/2019. Drie uitgaande transfers hadden de selectie in de overgang van O10 naar O11 flink door elkaar gehusseld, met als resultaat liefst 4 al dan niet nieuwe gezichten; 2 jongens maken hun rentree in het eerste team na 2 jaar in het tweede team en nog 2 jongens maken voor het eerst hun opwachting in het eerste team van hun geboortejaar. Op de ‘externe’ markt werd wel gespeurd naar talent, maar daar werd door Roda’23 alleen een nieuwe trainer opgevist, die overgenomen werd van Victoria uit Loosdrecht. Lest best werd er ook nog een sponsor gecontracteerd; de firma L.G. Kuijper Import & Export Chinese Vegetables neemt blijkbaar een voorschot op plaatsing voor de Champions League, maar steekt wél de hele selectie in glimmend nieuwe tenues en trainingspakken, waarvoor grote dank!

Na een weekje trainen stond de eerste bekerwedstrijd op het programma, maar die werd door de tegenstander verschoven, zodat in allerijl een oefenwedstrijd werd geregeld door de immer ijverige leider...Het tweede O11-team van PVCV in Vleuten bood via Facebook aan Roda’23 partij te geven. En zo toog Roda O11-1 op de laatste prachtige zaterdag van de zomervakantie naar een werkelijk schitterend sportcomplex aan de rand van Utrecht. Daar stond een tegenstander te wachten die, door de vakantiespreiding (regio Midden) al een week langer in training was en zelfs al een wedstrijd en een toernooitje in de benen had. Overigens komt Roda O11-1 uit in de hoofdklasse 3.1 dit najaar (zeg 4e niveau, na 1.0, 2.1 en 2.2), de oefentegenstander van vandaag zal aantreden in de hoofdklasse 5.6. En hoewel dus vooraf ingeschat als een interessante eerste krachtmeting, was het verschil toch iets te groot. Misschien omdat Roda voor het eerst echt de wei in mocht, maar ondanks (of misschien dankzij) het voordeel in speelminuten was PVCV geen partij. Zelfs de nieuwe spelregels brachten de Rodianen niet of nauwelijks in de war en hoewel er nog meer, heel veel meer dan genoeg niet goed ging, werd PVCV met een dikke (13, 14, 15-1…?!) nederlaag naar de mooie, bovenop de kantine gelegen, kleedkamer gestuurd.

De tweede week van de voorbereiding was het team nog niet compleet, maar toch wachtte aan het einde van die week het eerste ‘serieuze’ duel van dit seizoen, een bekerwedstrijd tegen FC Aalsmeer. Serieuze tussen aanhalingstekens, aangezien het bekerprogramma (terecht) wordt beschouwd als een veredeld oefenprogramma. De keurig opgevoede ouders hadden veld 6 netjes schoongeveegd van alle doeltjes, toen tot eenieders verbazing de leider van Aalsmeer 2 doeltjes in de breedte ging neerzetten…Volgens hem was het veld in de lengte ‘te groot’…!? Nu zou het kunnen dat veld 6 in de lengte inderdaad een paar meter te lang is, maar in de breedte is het zeker te kort en te smal voor 8 tegen 8…de leiding liet zich met enige moeite vermurwen en achteraf bleek waarom…de spelers van FC Aalsmeer (Hoofdklasse 4.3) vonden het veld blijkbaar toch iets te lang, want kwamen zelden in de buurt van het Roda-doel. O11-1 deed het tegenover gestelde, scoorde er 5, en liet nog een hoop kansen en veel ruimte voor verbetering liggen.

In de 3e week ging de trainer, eindelijk compleet, verder met kneden. De nieuwe oefenmeester is een man van weinig kabaal, veel duidelijkheid, positiviteit en vooral, heel veel vragen! Continu bevraagt hij zijn spelers op de training, voor en na de wedstrijd en soms zelfs tijdens het spel op wat ze anders of beter kunnen doen. Dit met als achtergrond dat de spelers zelf moeten gaan bedenken wat op enig moment de beste oplossing is, en niet domweg uitvoeren wat er vooraf ingeslepen is of (door sommige trainers/ leiders (of ouders?!) tijdens de wedstrijd vaak luid en duidelijk wordt voorgezegd. Of achteraf wordt ‘becommentarieerd’. Dit alles doet hij op rustige, maar af en toe (terecht) strenge toon, ondertussen zijn pupillen het volste vertrouwen schenkend.

Na die 3e trainingsweek wachtte een druk weekend; een bekerwedstrijd op zaterdag en een toernooitje op zondag. Voor de beker was RKDES (Hoofdklasse 5.4) de tegenstander. Wederom op veld 6 en blijkbaar hadden zij minder moeite met de afmetingen…Binnen 1 minuut kwam Roda op 1-0, maar daarna gaf RKDES redelijk partij, zeker in het eerste kwart. De Kudelstaarters speelden als team beter, zij het wel volgens een, op het oog, ingeslepen patroon, waarbij via de bal vooruit, tikkie terug, steeds de derde man werd gezocht. Echt gevaarlijk werden ze nooit, hoewel Roda, zeker naar het idee van de technische staf, heel veel ruimte liet en ook absoluut niet goed speelde. Wat de O11-1 echter wél heeft is heel veel individuele kwaliteit én een geweldige drang naar voren. Zo bestond de O11-1 vandaag eigenlijk uit 11 spelertjes die ieder voor zich maar wat deden, maar wel de kwaliteit hadden om na de eerste goal er nog 6 bij te prikken. Zo was de tweede bekeroverwinning zonder tegengoal een feit. Het was ook een feit dat de volgende zondag de tegenstand wat groter zou zijn.

Want op de Randstad Cup (een commercieel toermooi) bij gastheer FC Aalsmeer trof Roda’23 O11-1 in de poule met achtereenvolgens AS’80 (hoofdklasse 3.2), Purmersteijn (1.0) én competitiegenoot SDZ ploegen die in staat geacht werden wat meer tegenstand te bieden dan tot nu toe was ondervonden. En wat heet! De aftrap van de eerste wedstrijd was om 11.00 uur en om 11.02 was het al 0-2 voor AS’80, een ploeg die in juni nog was verslagen…Maar Roda’23 toonde geen inzet, geen passie, geen wil en eigenlijk vooral angst. De eer werd nog wel gered, maar met een 1-5 nederlaag in twee keer 10 minuten stond Roda met beide (trillende) beentjes weer op de grond én dan stonden er nog 2 potjes op het programma tegen opponenten die in het recente verleden niet verslagen waren…

Eenmaal in de kleedkamer schudde de coach de hele boel flink op, door ze te wijzen op hun verantwoordelijkheden en uit en te na te vragen wat er beter of anders moest. Tegen Purmersteijn stond er een totaal ander Roda, wat nog steeds niet goed speelde, maar nu wél passie en inzet toonde. En eerlijk is eerlijk, dit Purmersteijn heeft een paar veren gelaten die naar AZ vertrokken zijn, het leverde wel een gelijkwaardige pot op die werkelijk in het laatste fluitsignaal werd beloond met de winnende 2-1.

Aan de aftrap tegen SDZ stonden een paar Roda-boys wat te smoezen met elkaar. De bal ging terug en werd meteen hoog over diep gegooid, waar er al twee aan het sprinten waren en na een tikkie breed lag de bal er meteen in. De jongens waren euforisch en in de ‘time-out’ na het eerste kwart bleek waarom; voor de aftrap hadden ze gezien dat SDZ ‘hoog’ stond en dus hadden ze dit bedacht. En het werkte dus nog ook! Overigens moesten ze na de 1-0 heel hard hun best doen om die vast te houden, want SDZ was beter, creëerde genoeg, maar kreeg de bal er niet in. Dus een gelukkige overwinning in de laatste poulewedstrijd. De dikke nederlaag in de eerste betekende echter wel dat Roda de slechtste nummer 2 was (van de 3) en uit ging komen in de strijd om plaats 5 t/m 8 tegen de beste nr. 3. Ironisch genoeg was dat…AS’80 (er waren 3 poules van 4).

De tweede wedstrijd tegen AS’80 ging ietsje beter, maar eindigde uiteindelijk in een terechte 0-2 nederlaag. En dus restte de laatste wedstrijd, om plaats 7, tegen…FC Aalsmeer! Nu op hun terrein, op hun veld, met nog steeds niet de juiste afmetingen, want de hoedjes, om het veld iets smaller te maken, lagen niet op de 5 meter…Voor de rest was alles nog hetzelfde als de week ervoor; Aalsmeer had eigenlijk helemaal niets te vertellen en hoewel het veld/teamspel nog steeds niet goed was, was Roda nog steeds veel beter, ondanks de vermoeidheid na 4 wedstrijden, en speelde het de gastheren naar een kansloze 4-0 nederlaag. Zo werd Roda 7e, ver achter winnaar…SDZ, kreeg het een mooie, grote beker en meer dan genoeg huiswerk mee naar Bovenkerk (of, misschien beter, na de avond ervoor, Boventoren…;()

Maar goed, de eerste bekerwedstrijd uit de tweede alinea was dus verschoven, en wel naar een woensdagavond 18.00 u., waardoor de O11-1 een soort voorwedstrijd speelde voor Ajax- AEK, die om 18.55 u. zouden beginnen. Helaas speelde de O11-1 niet in de Arena, maar in Nieuw Vennep. Daar wachtte VVC 2. De trainer was niet aanwezig, waardoor de uiterst capabele leider de boel in goede banen moest gaan leiden. Na een wat rommelige voorbereiding in de kleedkamer (de deur ging om de haverklap open), waarbij de leider wel in de stijl van de trainer veel vragen probeerde te stellen, begonnen we aan de voettocht naar veld 7…Daar aangekomen was de leider lichtelijk verbaasd, want, bij VVC, dichtbij de kust, waait het altijd en gezien de ligging van de hele velden, praktisch altijd in de lengte van een half veld, het speelveld van de O11. De thuisploeg had echter het dichtstbijzijnde doel voor hun warming-up gekozen, het doel met de wind in de rug. Dat betekende dat Roda de wind de eerste helft tegen had, maar dat had dan ook de voorkeur van de slimme leider. VVC 1 had vorig jaar in de O10 een sterke ploeg, maar ook die zijn er een paar kwijtgeraakt, dus vandaag was de verwachting aan tegenstand bij mij persoonlijk niet groot.

Vanaf de aftrap was Roda ook de baas, hoewel het spel niet heel soepel liep, mede door het spelen met wind tegen én het echte gras, dat wat lang en droog en dus stroef was. Ook de gevraagde tactiek, bal willen hebben, naar de bal toekomen, zorgen dat je aanspeelbaar bent, ging vrij snel overboord, waardoor het eigenlijk weer een zooitje ongeregeld was. Maar het kwaliteitsverschil per individu en ook als team was ook nu weer groot, waardoor Roda makkelijk overeind bleef. Een snelle 1-0 voorsprong had bij rust veel groter moeten zijn, maar een onterechte vrije trap (de verdediger speelde de bal), die via de lat volgens de jongens niet achter de lijn was, werd door de jonge scheidsrechter van 20 meter afstand als doelpunt geteld en dus was het met de rust 1-1. De jongens (en ouders) waren furieus over die beslissing, maar de gelijke ruststand was geheel en al aan onszelf te wijten.

De tweede helft was hotse-knots-begonia-voetbal in optima forma. Roda had nu de wind in de rug, en dat betekende nòg een voordeel. VVC kwam nu amper van de eigen helft af, omdat ze elke bal die er niet in ging amper weg kregen en na elke bal die er wél inging de aftrap toch weer richting keeper schoten…Het veld werd steeds langer, de ruimtes steeds groter en een aanval van Roda ging of naast, was een redding of leverde een doelpunt op. Liefst 11 (!) goals vielen er in de tweede helft, waarvan 9 door Roda en nog 2 cadeautjes voor VVC. Het leverde een 10-3 overwinning én de eerste plaats in de bekerpoule op.

Zo zitten de eerste vier weken van het nieuwe seizoen er op, en het valt allemaal niet tegen…, maar zeer zeker ook nog niet mee. Het beeld wat beklijft is dat alle 11 spelertjes ontegenzeggelijk over prima (individuele) kwaliteiten beschikken, maar dat het als geheel nog een team moet worden. Niet zozeer buiten het veld, waar de heren praktisch gezworen kameraden zijn, maar er binnen. Meer samen spelen en als team spelen, waarmee ik zeer zeker geen overspelen bedoel. Een schone taak voor de trainer dus. Ik wens ouders, spelers en trainer een leerzaam, fijn en zeer zeker ook gezellig seizoen!

Reacties: